می رویند..

همراه می شوند / مرا در خود حل می کنند...

تسخیر می شوم / از خود بی خود / این منم یا نه؟

نه... نقوش منه من اند...!

تكنيك : فتوشاپ/ شهرام دلدار / دی 88

آرام قدم بگذار / اینجا سرزمین من است...

نه نه نه.. از دالان تاریک نرو..

رفتی..؟!

وای..! سر برگردان / بچرخ..

مبادا به گلدان خسته بخوری / مرا دردت می آید...!

کجا می روی؟ برگرد- آنطرف را ببین ...

آه .. نمی بینی / اینجا سرزمین من است...

مممم .. میتوانی صدایم را بشنوی..؟

نمیدانم... اما اگر می شنوی...

بگو (ها).. (نی) نگویی که مرا دردت می آید...

نقاط باریک پستوی ذهن

تاریکی زندگی در ابعاد اتاق تنهایی

روزهای تکراری

احساس/ تنفس/ خواب و بیداری

تلاش برای بودن

این من هستم...!

تكنيك : فتوشاپ/ شهرام دلدار / آذر 88

اما هرگز به بالینم نمی رسید...

برايم مشكل است كه از ناممكن ها حرف بزنم. ناممكن ها، اين سنگر مذاب شده يي كه در وجود من است و گاهي بيهوده با آن درمي افتم، مثل ديواري مي ماند كه هرگز نتوانم آن طرفش را ببينم..

ديواري از او و خاطراتش و معاشقه...

من در پاي اين ديوار آخري خواهم مرد.

شايد در دنياي ديگري با همين قدم هاي تند و مصمم به مقصودم برسم!

فقط يك چيز مرا نجات مي دهد: اين شهادت...